باورت کردم وقتی گفتی دوستت دارم. قلبم تندتر از همیشه تپید لبخند زدم.

 ای مهربانم تو با صدایت مرا نوازش کردی تپش قلبت را حس کردم مهربان و پاک بود.

وقتی در آغوشت غرق محبت شدم به تو تکیه کردم و آرام شدم. تو تکیه گاه منی ،با تو بودن

به من امید ماندن می دهد. تو تنها تک سوار عشق من هستی. تو عشق ماندگاری نمی خواهم

فراموشت کنم، فراموش کردنت را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت.

دوست دارم دستهایت آرامش بخش زندگی من باشه. عزیزم زندگی من عاشق شدن با

عشق توست. تو تنها بهانه ای برای زندگی کردن، من با تو عشق را می پرستم.

ای مهربان ترینم ،می خواهمت و همواره در کنارت خواهم ماند. بدان بهشت چشمانت

مرا به اوج آسمان می برد. من عاشقت هستم و تو را بی پایان دوست دارم. من صدای

قلبت را می شنوم عزیزترینم من گلها را با وجود پاک تو، با عشق تو حس می کنم.

تو قلب ویرانگر مرا با عشقت آباد کردی. عزیزم تو آمدی و بال پرواز من شدی.

می خواهم با تو نفس بکشم.می خواهم همه شب تا سحر نوازشی که با بوسه های زیبایت

همراه است را بر گونه هایم احساس کنم.

می خواهم در آغوشت کنار قلب مهربانت باشم و آرام در گوشت جمله ی دوستت دارم

را تکرار کنم. دوست داشتن و محبت را و بوسه های پر مهر را به تو هدیه کنم.

چشمان من بی قرار دیدن توست. بی قرار معشوق و یه لحظه نگاه عاشقانه ات.

ای بهترینم من از عشق تو می نویسم، برایت حرف می زنم تا تو باور کنی چقدر

                                            دوستت دارم.

 به حرمت آن شاخۀ گل سرخ که لای دفتر ترانه هایم خشک شد !!!

به حرمت قدمهایی که با هم در آن کوچۀ همیشگی زدیم

تو حتی به التماس هایم هم اعتنا نکردی !!!

قصّه به پایان رسید و من همچنان در خیال چشمان سیاه تو ام که ساده فریبم داد !قصّه به پایان رسید و من هنوز بی عشق تو از تمام رویا ها دلگیرم !رفتی و مرا با دلتنگی هایم تنها گذاشتی !رفتی در فصلی که تنها امیدم خدا بود و ترانه
و تو که دستهایت سایه بانی بود بر بی کسی های من ...تو که گمان می کردم از تبار آسمانی و دلتنگی هایم را در می یابی ...تو که گمان می کردم ساده ای و سادگی ام را باور داری ...و افسوس که حتی نمی خواستی هم قسم باشی ...افسوس رفتی

پیش از تو


پیش از تو آبی آرام اجازه جاری شدن را نداشت



شقایق عاشق بود و اجازه دوست داشتن را نداشت



آسمان غمگین بود و چاره ای جز گریستن نداشت



پیش از تو قلبها بی ستاره بود و تنها....



غروب بی افق بود و سپیده دم بی نور....



فاصله ها مبهم بود و رویاها حقیقتی تلخ...



عشق احساسی غریب بود و ابدیت بی مفهوم و پوچ.



پیش از تو چشمها در حسرت یک نگاه عاشقانه بود و



چراغ ساحل آسودگی ها در بی کرانی دریا ناپدید می شد.



پیش از تو نیازمند چیزی بودم که باورش کنم و تو آمدی و



اکنون به برکت وجود توست که معنای واقعی عشق را درک کرده ام



پس بودنت در کنارم را همیشه می ستایم.

دوستت دارم

چون درد در منی و رهایم نمی کنی

 گم گشته ام میان تماشای چشم تو

 از این جنون تلخ جدایم نمی کنی

 هر شب چو باد می وزم از داغ یاد تو

 آخر چرا؟

 چه شد که دعایم  نمی کنی؟

 من آخرین پرنده گم کرده لانه ام 

در آسمان خویش هوایم نمی کنی

  امشب میان کوچه تو را جار میزنم 

اما تو باز رو به صدایم نمی کنی

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب
بدینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه
چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب

تماشایی است پیچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من
که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست
چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو
که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هرشب

تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب
حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش
چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟
که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب ..........

اشکهایم به یاد تو

تو بهانه ای برای شعرهای من

ای عشق دور ای معنی

و مفهوم رسیدن

اشکهایم به یاد تو

تا که چشمهای من

راز نگاهت را معنا کنند

اشکهایم به یاد تو

به یاد آن لحظه که

مرا ز یادت بیرون راندی 

اشکهایم به یاد تو

به یاد آن لحظه که مرا سوزاندی

اشکهایم به یاد تو

به یاد لحظه های انتظار

به یاد لحظه های سکوت

به یاد لحظه های تردید و دلهره

به یاد لحظه های دلتنگی

اشکهایم به یاد تو

تو هم باش به یاد من

     شاید این ثانیه ی نیومده آخرین فرصت خوشبختی ماست

               زشت و زیبا ، خوب و بد هرچی که هست

                   زندگی همش همین ثانیــــــه هاست

            زندگی کن ، زندگی کن لحظه لحظه زندگی کن

            اگه تلخه اگه شیرین ، عشقه محضه زندگی کن

               زندگی کن شاید امروز روز اقبال تو باشه

            شاید این بختی که میگن لحظه ای مال تو باشه

             زندگی کن که هنوزم رو لبا فرصت خندست

          تو صدات هنوز ترانست، تو چشات هنوز پرندست

           ازهمین لحظه به فکر لحظه ای باش که تو راهه

          لحظه ای که با تو خوبه ، لحظه ای که با تو ماهه

چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو

                                     نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي کنم

                                     دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

                                     اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

                                     به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

                                     و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو